13 marca 2015 roku, godz. 22:16

trochę o tęsknocie

pamiętam drżenie ciszy
w kaskadzie oddechów
splątanych pragnień szepty
w magii uniesieniu

i zapomnieć nie chcę
fotografii chwili
trwam i dla jej ocalenia
pozostaję w cieniu

jestem

choć świata mniej
choć zgubił mnie twój błękit
chłonąc nowe cuda
tęcze krajobrazy

nie przychodzę często

czasem kiedy zaśniesz
i nie wiesz
że to ja właśnie

z rzęs otchłani czarnej
rosą kryształową
dotykam twojej twarzy

Sheldonia Laura
 17 października 2016 roku, godz. 14:54

Witam. Lubię czasem wrócić i popatrzeć i poczytać.
Bardzo delikatny wiersz.
"choć świata mniej
choć zgubił mnie twój błękit"
Mnie też kiedyś błękit zgubił. Ale to brąz wskazał mi dobrą drogę. Najlepszą. Pozdrawiam ciepło ;)

onejka onejka
 3 kwietnia 2015 roku, godz. 12:13

wole Ciebie mniej rozmarzoną

mill hann
 13 marca 2015 roku, godz. 22:19

..delikatne i piękne .....fiszka....