Platon

[...] filozof odwiązuje, jak tylko może, duszę od wspólności z ciałem; więcej niźli inni ludzie [...] dusza filozofa najwięcej gardzi ciałem i ucieka od niego; chce być sama z sobą.

Na skrzydłach miłości dusza powróci do domu, do świata idei. Uwolni się z cielesnego więzienia.

Prawda jest dla mędrca, piękno dla wrażliwego serca. Rzeczy piękne są trudne.

Możesz się dowiedzieć więcej o danej osobie podczas godzinnej gry niż po rocznej z nią konwersacji.

Miarą mowy nie jest ten, który mówi, lecz ten, który słucha.

Lepiej chyba pójść choćby kawałek dobrą drogą, niż zajść daleko, lecz źle.

Każdy prowadzi jakąś kalkulację, którą nazywamy nadzieją.

Doświadczenie pozwala nam kierować własnym życiem wedle zasad sztuki, brak doświadczenia rzuca nas na igraszkę losu.

Człowiek zupełnie nie tknięty szałem nie wejdzie do świątyni muz.

Szaleństwo jest piękniejsze od rozumu bo pochodzi od Boga, rozum zaś - od człowieka.

Myśleć to co prawdziwe, czuć to co piękne i kochać co dobre - w tym cel rozumnego życia.

Ten który kocha, staje się zaślepiony wobec przedmiotu swojej miłości.