21 października 2019 roku, godz. 10:53  29,8°C
Edytowano  22 października 2019 roku, godz. 9:58

ścieżki we mgle

najtrudniej zapomnieć po zmierzchu
gdy smutek się wciska pod drzwi
a niebo roni gwiazdami
przecinając smugami powietrze

gdy bluszczem dom otulą
pasma tęsknoty i mgły

wychodzę boso na schody
zapalam wspomnień lampiony
alfabet morski
dla tych
którzy zawsze odchodzą zbyt wcześnie

Adnachiel M.
 26 października 2019 roku, godz. 17:34

Zamilczałaś mnie tym wierszem...
Nocami też przysiadam cicho na schodach. I czekam... I czuwam, nim zgaśnie cały świecznik Plejad.
Bo czy żyje gdzieś jeszcze ta radość, którą żeśmy niegdyś czuli?
Czy słychać tam rzeki szum, ten sam, co tutaj brzmi?
Być może taki był wyrok losu, bo choć księżyc należy do nieba, jego światło mieszka na ziemi...

carolyna Karolina
 21 października 2019 roku, godz. 12:48

Jak pięknie napisany tekst o TYCH co byli