Recenzje

Aleksander Puszkin „Eugeniusz Oniegin” – recenzja 5/5⭐️

1. Utwór pisany jest wierszem. Widok ciągnących się kilometrami lirycznych opowieści, przywołuje pozostałości traumy po „Panu Tadeuszu” czy „Dziadach” z czasów szkolnych, kiedy tego typu literaturę wpychano w mój dziecinny umysł, niezdolny ogarnąć problematyki tak, czy inaczej. Sam widok przywołuje więc mimowolne skojarzenie z karą lub śmiertelną nudą. Do dziś liryka ogólnie jakoś niezbyt mnie przekonuje, kojarzy się raczej ze sztuką [...]

Anne Rice „Wywiad z wampirem” – recenzja 5/5⭐️

1. Książka jest bardzo czytelna, pisana zrozumiałym językiem. Odczuwałem nawet relaksacyjną lekkość czytania, która umożliwiała wypoczynek. Odpoczynek czytając! Brak tu powalających na łopatki fragmentów, aż dech zapiera, przy których pisarczyk mógłby poczuć się malutki. Zwyczajność nad zwyczajności, jednak co pokazuje książka (i uczy przy okazji), to wcale nie znaczy źle.

2. Występuje tu spójny ciąg wydarzeń, co na mój gust bardzo ważne. O ile [...]

Vladimir Nabokov „Lolita” – recenzja 5/5⭐️

1. Mogę z czystym sumieniem podać niniejszą książkę za wzór literatury pięknej, tak pięknej, że aż mi wstyd. Bogate słownictwo, introspekcyjna dokładność, subtelna perwersja, soczyste zdania wielokrotnie złożone... Czuję wręcz pretensje do przeczytanych niedawno książek. Zdarzały się, rzecz jasna, lepsze i gorsze momenty narrarcji (część pierwsza jest lepsza), ale nie zatarło to ogólnego beletrystycznego odczucia. Jedyne czego mógłbym się przyczepić, to [...]

„Nieznośna lekkość bytu” – recka pisarczyka 3/5⭐️

1. Zaczynam recenzję od strony formy, czyli w tym przypadku od najcięższego zarzutu. Książka jest kiepsko zorganizowana, a być może wcale. Pierwszy rozdział pędzi jakby streszczał wydarzenia, fabuła płynie wartko, nie zwracając uwagi na scenografię. Reszta rozdziałów zaś funkcjonuje jak gigantyczne przypisy do streszczenia - tutaj dopiero zaczynają się detale. Skoki czasoprzestrzenne i tematyczne są nieznośne. Nie wiem czy tak miało być proszę państwa, ale [...]

„Mistrz i Małgorzata” – recenzja 3/5⭐️

1. Na początek pozwolę sobie na małą dygresję. Zauważam, że ważniejszym elementem w książce jest to, jak się ją czyta, a potem dopiero o czym jest. Czy pojawia się to „wsiąkanie” w utwór, czy też nie. Bo i co z tego, że autor ma wspaniały pomysł, skoro nie może go przetłumaczyć z chaosu na dosadny ludzki język. Nie żeby to była akurat przypadłość „Mistrza i Małgorzaty”, bo czytałem po sto stron na podejście, co dla mnie jest bardzo dobrym wynikiem i [...]

Edward Redliński „Konopielka” – recenzja 5/5⭐️

1. Książka to w sporej części słownik staropolszczyzny, czy jakichś terminów wiejskich dla Podlasia. I co się dziwić? Cały świat przedstawiony jest umysłem chłopa - Kaziuka, wyjętego jakby z okresu dwudziestolecia międzywojennego (choć to niewłaściwe umiejscowienie fabuły w czasie). Trudno przebrnąć ową formułę tekstu pod względem płynności czytania, co chwilę grzęznąc w przypisach. Aczkolwiek traktuję to, jako element klimatyczny. Wszak do trudno [...]

Carla Montero to hiszpańska pisarka, której już debiut otrzymał prestiżową nagrodę. Jej książki stały się bestsellerami na świecie, jak również w Polsce. A ja mam przyjemność trzymać w ręce jej najnowszą powieść „Ogród kobiet”, po której dużo sobie obiecuję.
Gianna jest architektką i odnosi sukcesy w pracy. Ma romans z przystojnym aktorem, który od kilku lat obiecuje, że odejdzie od żony. Przy porządkowaniu restauracji po śmierci babci Gianna znajduje tajemniczy pamiętnik. W jej życiu osobistym nie układ [...]

Wspaniała książka, która pozwoliła mi podczas jej czytania być bardzo daleko i blisko jednocześnie. Daleko, bo w historycznych czasach, w których po ziemi chodził Budda. Daleko też w sensie geograficznym, ponieważ za historią Siddharthy musimy udać się aż do Indii. Z drugiej zaś strony byłem blisko - we własnej wyobraźni.

Hermann Hesse stworzył opowieść, która potrafi przynieść tlen w naszych cyfrowo-pośpiesznych czasach. W tej przemokniętej współczesnością atmosferze dobrze jest zanurzyć się w tak odległym świecie i znaleźć tyle pięknych analogii i metafor.

Trudno mi pisać o tym, o czym jest akcja książki. Tutaj warto sięgnąć po książkę w intencji samego czytania. Jakiekolwiek streszczenie spłaszczy tę opowieść zupełnie niepotrzebnie. Gorąco polecam jej lekturę.

Nie sądziłem, że tyle możemy nauczyć się od kotów, dopóki nie przeczytałem tej książki. Dla mnie była wspaniała podróżą przez zakamarki kociego podejścia do życia. Jak się okazało, podejścia, z którego mogę czerpać garściami w swoim własnym życiu.

Inspirująca i ciekawa formuła wyłuskania najważniejszych kilkudziesięciu punktów sprawia, że zrozumienie kociego punktu widzenia jest łatwe. A w sumie o taką łatwość jest paradoksalnie moim zdaniem trudno. Koty zawsze jawiły mi się jako odległe i skomplikowane zwierzęta. Wygląda na to, że to tylko mój ludzki, odległy i skomplikowany sposób patrzenia na nie.

Gorąco polecam każdemu, kto ma problem z tym, by skupić się na sobie, dostrzec, że jest się najważniejszą osobą w swoim życiu. Każdemu, kto goni ponad swoje siły. A także każdemu, kto nie boi się, że po lekturze tej książki zechce zaprosić kota do swojego domu.

Jakich słów użyć, by oddać klimat i charakter tej książki... nie wiem.
Powieść ukazuje, jaki wpływ na czlowieka ma samotność, która jest jedynym przyjacielem i jedynym drogowskazem.
Mokradła ich rytm pulsujący życiem. Światło i cień przeplatają się niczym zmieniajace się pory dnia.
Olśniewa i przeraża jednocześnie, obnażając ludzką małostkowość.

Takich listów dzisiaj już się nie pisze.
Można przenieść się w inne czasy.
W książce odnajdujemy oryginalne zdjęcia pocztówek, listów, zdjęć które do siebie wysyłali W. Szymborska i K. Filipowicz.
Pieknie się czyta uczucia tych dwoje.
"Nawet jeśli stali do siebie plecami, cały czas patrzyli sobie w oczy"

Miłość za woalką ciszy. Poetycka i kobieca, trochę egiistyczna. Jak bohaterka. Próżno szukać tu typowego romansu.
Właściwie na tym można byłoby zakończyć opis. Aczkolwiek kilka jeszcze słów dodam.
Książka specyficzna. Nieoczywista. W stylu M. Gretkowskiej nie dla każdego.
Książka godna przeczytania chociażby, ze względu na osoby, które przewijają się przez całe życie A. Osieckiej. Intelektualiści lat 50-tych.

Tę książkę Horsta czytałem wyjątkowo długo, jeśli zmierzyć czas od momentu przeczytania pierwszej strony do ostatniej. Ale jak już miałem te kilkadziesiąt minut na lekturę, czas biegł niesamowicie szybko. Oznacza to, że inne sprawunki skutecznie nie pozwalały mi na sięgnięcie po „Psy gończe” (łącznie z lekturą pozostałych książek), a z drugiej – gdy już los nam sprzyjał – historia była wciągająca.

Jørn Lier Horst stworzył kolejny raz rozbudowaną, wielowymiarową powieść wokół swojego flagowego [...]

Właśnie miałem okazję obejrzeć film na podstawie powieści Sir Williama Goldinga.

Film jest z 1990 roku, zatem wkrótce osiągnie pełnoletność, co sprawia, że sięgnięcie po ten tytuł jest wyciąganiem ręki w zamierzchłą przeszłość dziedziny kinematografii. Ale nie zamierzam na siłę poświęcać czasu obecnym propozycjom Hollywood i rodzimego podwórka, jeśli przeszłość oferuje wiele. Co prawda nigdy nie zdecydowałbym się na obejrzenie tego filmu, gdybym nie przeczytał książki, jednak nawet bez wiedzy o akcji z [...]

Bardzo dobra książka.

Ekstremalne warunki są punktem wyjścia do przemyśleń nad człowiekiem w niejednej dobrej książce. Tutaj mamy obraz społeczności, którą tworzą chłopcy - rozbitkowie na wyspie. Najmłodsi mają po 6 lat. Starsi to nastolatkowie.

Okazuje się, że ta grupa dzieciaków staje się zwierciadłem (może nawet nieco krzywym) świata dorosłych. Beztroska i niewinność są znakami szczególnymi dzieciństwa. Co jeśli zostaną one usunięte z ich świata? Pojawi się coś w zamian. Coś, co musi przybliżyć ich [...]