Cytaty Jo Nesbø

Dla kilku gatunków brak szacunku jest nie do zniesienia. W wysokich górach w Argentynie żyją dzikie konie, które rzucają się w przepaść, gdy człowiek próbuje je ujeździć.

Jeśli zdołasz przeżyć [na wojnie] przez sześć pierwszych miesięcy, twoje dalsze szanse na przeżycie nagle się zwielokrotniają. Nie wpadasz na miny, w okopie chodzisz z pochyloną głową, [...] i wiesz, że to nie miejsce dla bohaterów, a twoim najlepszym przyjacielem jest strach.

[...] w młodości człowiekowi często roi się o sprawiedliwości.

— Dlaczego nie masz tu dodatkowego krzesła, Harry?
— Bo ludzie na stojąco szybciej mówią, z czym przyszli.

[...] nie powinno się tkwić na stanowisku tak długo, by w końcu mieć uczucie, że na wszystkie pytania już się kiedyś odpowiadało.

Ton nie może być fałszywy, [...]. Może stać się fałszywy dopiero w zestawieniu z innymi tonami.

Żadne działanie samo w sobie nie jest symptomem choroby. Trzeba poznać kontekst, w jakim jest wykonywane.

Ubranie to jeden z najmocniejszych wysyłanych przez nas sygnałów.

[...] nawet szaleńcy w swoim obłędzie zwykle kierują się motywem.

[...] to wprost niewiarygodne, co może z człowiekiem zrobić jedna doba bez zdobyczy cywilizacji takich jak maszynka do golenia, prysznic i osiem godzin snu.

Wierzę w następną obietnicę. [...] Wierzę, że człowiek może dotrzymać obietnicy, chociaż złamał poprzednią. Wierzę w nowe początki.

Myślę, że aby przeżyć, trzeba znaleźć w sobie coś, co się lubi. Niektórzy powiedzą, że życie samotne to aspołeczność i egoizm. Ale człowiek jest wtedy niezależny i nie pociąga za sobą w otchłań innych, jeśli tam zmierza.

Wszyscy pytają, jaki jest sens życia, a nikt nie pyta, jaki jest sens śmierci.