Cytaty Jo Nesbø

[...] to, co ci się wydaje, że wiesz o ludziach, to jedna rzecz, a wiedzieć naprawdę – to zupełnie inna.

[...] dobry film pełni w pewnej mierze tę samą funkcję [co książki]. Skłania człowieka do innego spojrzenia na rzeczy.

[...] chciwość jest jak woda z topniejącego śniegu: kiedy zamknie się jej jedną drogę, wynajduje sobie następną.

Nawet jeśli ktoś dostaje lanie od silniejszego, to wcale nie oznacza, że na nie nie zasłużył.

[...] nie można widzieć drugiego człowieka bardziej obnażonego niż wtedy, kiedy nie wie, że jest obserwowany, studiowany.

Nie zapewnia się kobiety, że jest przy tobie bezpieczna, akurat w chwili, gdy cię fastryguje, żebyś się nie wykrwawił.

Może to zawsze było moje jedyne pragnienie. Zniknąć. Tak jak mama, która upijała się do niewidzialności przezroczystym alkoholem.

Była niczym tama gotowa zaraz pęknąć, a [...] zdawała sobie sprawę z tego, jak niewiele dzieli skąpanie kogoś w miłości od utopienia w niej.

Dalszy ciąg zdania zawisł w powietrzu, jak most, którego inwestor zbankrutował.

Artysta, który twierdzi, że jest niezrozumiany, niemal zawsze jest złym artystą, którego, niestety, zrozumiano.

Wybaczam większości ludzi brak talentu, może dlatego, że sam otrzymałego go niewiele [...]. Ale nie artystom.