sciezkazawila

Gdzie się podział ten żal
i oblicze zapłonione wstydem

Ty - mój pierwszy grzech
rytmicznie poddajesz je w wątpliwość

ocieram się o drwinę
leżąc rozłożona krzyżem

lecz nie ze śmiechu drżę
gdy kołyszesz mdlejącą pożądliwość.

Chłepczę łapczywie niedowierzanie
zdumienie mi po brodzie ścieka
wpijam się w Twoje ciało zachłannie
zastygam w bezruchu i czekam

Gdy oddech zaświszcze i pierś się wznosi
w miarowym rytmie tańczy od chwili
wiem, wnet się oddam tej pełni rozkoszy
wystarczy powieki uchylić

Fiordy Twych ramion układam w pamięci
fakturę i ciepło skórzanych połaci
najmniejsze szczegóły spijam z przejęciem
wpisanych w Twe ciało gwiazd konstelacji.

Było tam wszystko:
sine głazy zawisłe w przestrzeni,
Twoja nieoczywistość,

przeklęty rozsądek,
polne kwiatki, krajobraz,
skulony żołądek.

wstrzymany oddech
wysokość skał, bliskość,
słabego wina odwet.

Zostało nam zamrzeć
z wiatrem między palcami
wtedy, tamże.

Miej tę śmiałość, rześki wietrze
i za rękę, na bezdroża
nim nieśmiałość uśmiech zetrze
śmiałym tchnieniem mnie poprowadź

powinności zdejmij pęta
ze zmęczonych skrępowaniem
ramion, póki nieprzejęta
jestem naszym uciekaniem

Gnaj, popędzaj, wiruj, szalej
śmiej się świszcząc, dmąc w korony
w taniec porwij mnie zuchwale
nieuchwytny, nieskończony

Wnet ucichłeś. Po omacku
cięłam przestrzeń zastygnioną
pochwyciłeś dłoń znienacka...
nie powiewem, ale dłonią.

Gdybym mogła opisać światło
smugą ciepłego dotyku
odwróconym wzrokiem

kolorem krajobrazu
zależnym od pory i humoru
odbijającym się od okien

I gdyby udało się rozebrać czas
pochwycić, powziąć w ramiona
obedrzeć z abstrakcyjnych pojęć

i ogołocić do chwili,
która się przeistoczy zaraz,
która umrze za mniej niż moment

Wreszcie gdybym była w stanie
naruszyć nietykalność gwiazd
i nazwać przestrzeń adekwatnie

bo czy szemrzący dwuznakami
wiatr, w słowie przestrzeń
nie brzmi nazbyt... delikatnie

Oddajcie mi tamtą Wisłę
jej brzeg sympatią ociekły
fontannę dotkniętą namysłem
spojrzeń ciepłych

Przywróćcie mi tamto lato
humor w nas śmiechem ćwierkał
i nie wstyd że głupkowato
w kalambury grać czy berka

Niech czas raz to jeszcze odtańczy
niech dworzec owocem obrodzi
tej mechanicznej pomarańczy
co z rąk do rąk miała chodzić

Chcę znów nad tą Wisłą zasiąść
łezka się wierci w powiece
bo liczę szczerze że z Kasią
jeszcze raz jeszcze raz się upiecze

Eyes, Radziemowi, Vortowi, Marzycielowi, Trojankowi, Antosiowi, Comatose i Papirusce

http://www.youtube.com/watch?v=KBlNN90Vu5M

Znów mi się śni biały salon
biała kanapa, kredens i płótna

wiszące gdzieniegdzie na ścianie.
Przestrzeń cała światłem rozrzutna

Przytłacza, rozpiera zarazem.
A na środku, przy fortepianie

Mim mimowolnie zachwytny.
Z swej natury gra... niesłychanie.

Mimochodem mnie raczy spojrzeniem,
w akord spaja stadka klawiszy.

Przesiąknięty tą niemą muzyką...
grzech przerwać adorację tej ciszy

więc milknę .