Myśli — Pechowa_

Czasami przyparta do muru pragnę przez upór wyjaśnić Tobie,
dlaczego cierpię z braku zrozumienia głębi wyszeptanych słów...

Miłość czasem przypomina niezwykłą burze z piorunami,
która za zasługą deszczu oczyszcza z bezsilności serce...

Najlepiej być głuchym na piękno ludzkich obietnic,
które pozostawiają ogromny zawód w spojrzeniu...

Czasami tak trudno przychodzi potrzebne zrozumienie,
gdy serce bywa niecierpliwe z perspektywy bliskości...

Tęsknota jest odsłoną smutku goszczącego w spojrzeniu,
który przypomina jaki człowiek bywa samotny bez dotyku...

Tylko prawdziwie kochając tracimy dystans do życia,
który tak budujemy przed jakimkolwiek cierpieniem...

Nigdy nie przywyknę do myśli o ponownym rozstaniu,
gdzie sercem rządzą takie prawa nazywane miłością...

Nie potrafię ot tak przejść do porządku dziennego,
gdy czuję ogromny niedosyt w pieszczocie uczuć...

Cisza najbardziej boli podczas dzielących kilometrów,
gdy bez tęsknoty w spojrzeniu nie dostrzegam jutra...

Posiadając pewne oczekiwania względem ukochanej osoby,
które czasami zmieniają się tylko w niespełnione obietnice...

Istnieją takie różnice choćby w sposobie samego bycia,
które zmuszają uczucie do walki na przysłowiowe noże...

Cierpię przez ogromny niedosyt wywołany brakiem czasu,
gdzie tylko w ciszy pojmuję jak pragnę trwać przy Tobie...

Trudno jest poszerzać horyzonty o wnętrze człowieka,
gdzie od młodości uczymy się żyć według wychowania...

Kochać to nie zawsze oznacza dosłowną bliskość ciała,
ale przede wszystkim umiejętność czułego pożegnania...

Posiadając prawdziwą miłość na ramionach życia,
gdzie jednocześnie płynnie przeskakuję trudności...