Pechowa_

Ofiarowała prezent z czerwoną kokardką na dłoni życia,
lecz bezwzględny czas rozplątał wstęgę uczuć zostawiając z pustką...

Naj­piękniej­sze są zam­knięte dłonie w których tli się ciepło ulotnej chwili,
aby jednocześnie tuliły ser­ce przepełnione tęsknotą...

Myśli często od­by­wają wędrówkę po szczy­cie uczuć
równocześnie ro­biąc przys­ta­nek w do­linie niepewności...

Cudownie jest zatrzymać spojrzenie pełne nadziei pomiędzy słowami,
które odgrywa najważniejszą rolę w geście miłości..

Czasami wiara jak drogowskaz bywa zgubny na drodze życia,
bo przecież jeszcze jest potrzebny niegasnący blask bijący od ukochanej osoby...

Naj­piękniej­sze są kołyszące słowa pod­czas pod­muchu uczuć,
które siłą wiary zamykają oczy a otwierają dłonie - Czekam...

Pod po­wieka­mi spływa krop­la bez­silności od­bi­ta od zwier­ciadła serca,
które uka­zuję ta­jem­ni­ce skry­te pod maską codzien­ności...

Łat­wiej jest puścić ha­mulec emoc­ji i dać po­nieść się prędkości słów,
niż pow­strzy­mać w ry­zach po­ryw ser­ca...

Czasami jest za późno na powrót sterem przy sztormie uczuć,
aby znaleźć bezpieczne schronienie na wyspie nadziei...

Wzięła w dłonie mapę wspomnień okrytą tęsknotą
w której wszystkie źródła prowadziły do jednego ujścia najpiękniejszej chwili...

Pozwoliła okraść serce z nadziei przy najbliższym zakręcie czasu,
by zdążyć uciec przed ponownym napadem pustki...

Codzienny taniec wypełniony tęsknotą niejeden jeszcze raz pomyli krok na parkiecie życia,
aby w tłumie czasu odnaleźć przewrotne szczęście otulone szalem obietnic...

Zawiesiła spojrzenie na pajęczynie czasu jednocześnie budując nić
na której codziennie czekała aż wpadnie w sidła jego lepkich ramion...

Czasami wystarczy jeden silny przypływ uczuć,
który wyrzuca na brzeg życia bezcenne niezatapialne wspomnienia...

Zamykam oczy na odległość lecz z radością otwieram ramiona,
aby przeżyć wspólną podroż po tym samym niebie...