Pechowa_

Bez zaproszenia rozgościła się tęsknota przy ognisku szeptów,
aby otulić serce szalem ciepła przed niejedną samotną nocą...

Usiadła na moście życia pozwalając by nieznane uczucie opanowało serce,
które pragnie być zawsze zamknięte w objęciach czułych ramion...

Jednym subtelnym ruchem dłoni zapragnęła uchwycić na płótnie życia chwilę,
gdzie uczucie tworzy najpiękniejszy pejzaż dla duszy...

Stała na kołyszącym statku życia jednocześnie wystawiając twarz na wiatr,
który grał melodię szeptów przed wzrokiem pełnym tęsknoty...

Codziennie czuje przeszywającą ciszę zaplątaną o szal tęsknoty,
która nie potrzebuje słów aby w oczach ukazała się rozpacz...

Prosto w serce trafiają słowa wydobywające się z tunelu nadziei,
która na przekór mroku szuka miejsca tuż obok subtelnego dotyku...

Łatwiej jest zanurzyć twarz w szeptach wspomnień,
niż pozwolić nadać sercu kierunek na wyspę nieznanej chwili...

Cofnąć się o krok by odnaleźć w spojrzeniu skrzydła wiary,
które potrafią unieść serce przepełnione tęsknotą na horyzoncie życia...

Trwa na balkonie życia układając jednocześnie z włosów splot uczuć,
który wciąż wymyka się spod kontroli czekając na czuły dotyk...

Zamykając drzwi wspomnień często na klamce życie pozostaje ślad tęsknoty,
który pomimo upływu bezwzględnego czasu wciąż jest dla serca świeży...

Stała na moście życia układając z czułych szeptów wachlarz przyszłości,
który z każdym podmuchem wiary odsłaniał ukryte piękno...

Otworzyła z ufnością ramiona które nie potrzebowały skrzydeł,
aby złapać w dłonie ulotną chwilę na przestrzeni czasu...

Codziennie myśli odbywają wędrówkę po dolinie uczuć jednocześnie oddychając tęsknotą,
która powraca wciąż do jednego miejsca gdzie wszystko stało się początkiem...

Czasami wystarczy wpuścić przypadkiem do serce głuchą ciszę,
aby usłyszeć cichy szelest oddechu zatrzymujący się na skraju tęsknoty...

Czasami człowiek potrzebuje długiego spaceru nad przepaścią życia,
aby odnaleźć swój sens podczas spadającej bezcennej chwili...