Pechowa_

Od dłuższego czasu wpatruje się w wyblakły obraz chwili,
który pozostawił smugę ciepłego oddechu wspomnień...

Powędrowała wzrokiem pełnym bezsilności za czułymi ramionami,
które wydają się zbyt dalekie dla osamotnionego serca...

Usiadła u szczytu schodów podziwiając codzienną panoramę uczuć,
która bywa niewiarygodnie piękna podczas padających promieni tęsknoty...

Bez skrępowania spija z drżących ust ostatnią kroplę obietnicy,
która jednocześnie żłobi w sercu poczekalnie na czuły dotyk...

Jak nigdy od dzisiaj zapragnęła zbudować stabilny most wiary,
gdzie na środku spotkają się oddechy wypełnione tęsknotą...

Uwielbiam kiedy nasze dłonie sięgają po ten sam element uczuć,
który tak wyjątkowo uzupełnia obraz tworząc jedną całość...

Tak czule odgarnia z twarzy niejeden splot bezsilności,
aby tylko dostrzegła jak piękny jest gest oparty na zaufaniu...

Przy napływie chwili zapragnęła aby czułym wzrokiem ogarnął jej serce,
gdzie na rozstaju dróg jednocześnie zamknie wiotkie ciało w silnych ramionach...

Wyrzuciła serce do ogniska pełnego jeszcze żaru tęsknoty,
który po każdej samotnej nocy gaśnie bez czułego dotyku...

Usiadła z gracją na skraju tęsknoty przybierając postawę dumnej damy,
która trzymając w dłoni wachlarz rzuca z ukrycia spojrzenie pełne nadziei...

Najtrudniejsze są powroty do miejsca pokrytym kurzem wspomnień,
gdzie jeszcze nie tak dawno unosiły się w powietrzu szepty serc...

Kurczowo trzyma się bariery obojętności postawioną nad oceanem życia,
która bezpiecznie chroni przed upadkiem do wzburzonego uczucia...

Wędrując po mapie życia zatrzymała wzrok na wulkanie uczuć,
który lawiną gorącą wspomnień potrafi oparzyć niejedno chłodne serce...

Dotykając niespodziewanie dna bezsilności poczuła zimny dreszcz tęsknoty,
który przebiegł po całym ciele mijając najczulsze miejsce jakim jest serce...

Niełatwo jest od tak z zamkniętymi oczami oprzeć dłoń o zaufanie,
które poprowadzi do czułego uścisku tęskniących za sobą serc...