12 października 2017 roku, godz. 23:50  6,0°C

Spóźnieni

Późne ogrody miłości jesieni
złocone tęsknotą więdnących liści
zbrązowiałe strupami poranionej ziemi
koralami rosy umajone przeczyście
skrzydłami chmur uleciałe światło
ptasimi kluczami zamknięte błękity
lichotą słoty wątłe łez ciało
strojne w omszałej szarości aksamity
żagiel ust jaśnieje w mórz deszczu
w ostatniej jachtu nadziei czerwieni
koralowe rafy fioletów zmierzchu
mijając świtu latarnią zieleni
nim zimna stal kosy księżyca
zetnie jasność w gwiazd ściernisko
pajęczej nici kibić wiatr chwyta
gnając boso w cisz wrzosowisko
burzany mgieł wśród stepu przestrzeni
bezkresnych równin zakryją zwątpienie
tlące się nami ciała jak cienie
rozkwitną aż po ostatnie milczenie
w późnej miłości o chłód jesieni
ciągle o siebie zbyt wcześnie spóźnieni.

zapach_bzu bez łez
 13 października 2017 roku, godz. 22:56

Ile kolorów w tym wierszu:) Jestem pod wrażeniem. Ale dwie ostatnie strofy... Powaliły na kolana. Kłaniam się :)

 7 października 2017 roku, godz. 00:42  13,0°C

Im oryginalniejsze jest marzenie, tym trudniej jest skopiować je spełnieniem.

$$ many ~~
 7 października 2017 roku, godz. 19:22

raczej nie

 25 września 2017 roku, godz. 00:18

Pamięć to dzień ludzkiego wnętrza, zapomnienie to noc, wspomnienia to gwiazdy - im bliżej życiem zimy, tym dni są coraz krótsze i częściej patrzymy w gwiazdy, które nigdy nie są piękniejsze niż w mroźne noce opuszczenia przez wszystkich zapomnieniem.

 25 września 2017 roku, godz. 00:10  0,0°C

W życiu jesteśmy wystarczająco długo gośćmi, aby odchodząc stąd stać się na zawsze cudzoziemcami.

 25 września 2017 roku, godz. 00:05

Zakochani w innych to misjonarze wiary w ludzi, zakochani w sobie to zapyziali jej proboszczowie.

 24 września 2017 roku, godz. 00:33  2,3°C

Przedjutrze

Nim cieniem przekwitniesz
trupio bladym wspomnieniem
ziarnkiem ciszy
stanie się krzyk istnienia
wędrowna karawana
zetrze ślady stóp
wśród piasków czasu
spójrz w zielone oczy łąki
rozkwitaj błękitem stepów nieba
srebrniej rosą poranka
zachwytem kolii dotyku [...]

RozaR Roza
 24 września 2017 roku, godz. 00:55

Podzieliłbym na dwa lub trzy wiersze . - koniecznie

 12 września 2017 roku, godz. 23:53  18,7°C

Życie w społeczeństwie to taki bieg sztafetowy, w którym zawodnicy ścigają się ze sobą o pałeczkę pierwszeństwa aby następnie przekazać ją własnym dzieciom.

piórem2 magdalena
 13 września 2017 roku, godz. 13:17

Ja siedzę tylko w ksiąźkach kucharskich co zresztą wyszło mi na dobre.

 12 września 2017 roku, godz. 23:47  6,3°C

Kobieta naprawdę grzechu warta skusi nawet do świętości czarta.

JaJo Jadwiga
 13 września 2017 roku, godz. 9:39

Czarta do niczego nie trzeba kusić. Błąd logiczny.

 12 września 2017 roku, godz. 23:44  4,2°C

Ludźmi, którzy najkonsekwentniej i wbrew wszystkim chodzą w życiu własnymi drogami są niestety najczęściej tylko zboczeńcy.

JaJo Jadwiga
 13 września 2017 roku, godz. 6:52

"Ładnie" określiłeś indywidualistów.

 12 września 2017 roku, godz. 23:40  7,7°C

Z iluż dzielących ludzi murów ci nie pozostawili kamienia na kamieniu... bo nie mieli w siebie czym rzucać.

nicola-57 marianna
 22 października 2017 roku, godz. 00:08

Usuń tekst! powód znasz.

 12 września 2017 roku, godz. 23:33  8,0°C

W oczach człowieka można przeczytać to, co mówi on swym milczeniem.

Cris Cris
 14 września 2017 roku, godz. 00:45

nie mogę dodać zdjęcia...wstawiłabym ''milczące oczy''...ciekawe czy byś odczytał co mówią..?

 12 września 2017 roku, godz. 23:28  4,2°C

Żądać od człowieka można tylko rzeczy możliwych - o pozostałe trzeba go zawsze poprosić.

JaJo Jadwiga
 13 września 2017 roku, godz. 6:54

Na przykład o co?

 10 września 2017 roku, godz. 00:36  7,8°C

Dno - szczyt ludzkiej głupoty.

Irracja Grzegorz, Antoni.
 10 września 2017 roku, godz. 13:08

... dno - szczyt ludzkiej mądrości?...

 10 września 2017 roku, godz. 00:30  13,9°C

Jesteśmy tak szczelnie zewsząd otoczeni przez rzeczywistość, że bronimy się w tym kotle tylko dzięki zaopatrzeniu drogą powietrzną przez górnolotne marzenia.

fyrfle Mirek
 10 września 2017 roku, godz. 15:14

Górnolotne marzenia, wydają mi się niemożliwe u współczesnego człowieka, to samowykluczenie.

 10 września 2017 roku, godz. 00:12  2,3°C

Gdy przebaczamy tylko skruszonym oznacza to, że będąc na ich miejscu nie okazali byśmy skruchy.

JaJo Jadwiga
 10 września 2017 roku, godz. 00:31

Ciekawa myśl.

aforystokrata

Autor
Tutaj pojawi się opis autora, jeśli tylko aforystokrata postanowi go uzupełnić.
Konto utworzone  26 stycznia 2016 roku

dzisiaj, godz. 16:32

Neska dodał(a) do zeszytu tekst Słowa są jak ubrania, [...] autorstwa aforystokrata

wczoraj, godz. 23:35

sprajtka skomentował(a) tekst Słowa są jak ubrania, [...] autorstwa aforystokrata

2020-01-14, godz. 10:43

2020-01-13, godz. 22:00

Softy skomentował(a) tekst Ileż człowiek był by [...] autorstwa aforystokrata

2020-01-13, godz. 21:08

stepbyson skomentował(a) tekst Ileż człowiek był by [...] autorstwa aforystokrata

2020-01-12, godz. 12:04

aforystokrata skomentował(a) tekst Człowiek jest dobrem, [...] autorstwa Starlight

2020-01-05, godz. 16:40

2020-01-04, godz. 0:59

scorpion dodał(a) do zeszytu tekst Dopiero gdy odejdzie [...] autorstwa aforystokrata

2020-01-03, godz. 20:51

Radziem dodał(a) do zeszytu tekst Dopiero gdy odejdzie [...] autorstwa aforystokrata

2020-01-03, godz. 20:51

Radziem wskazał(a) tekst Dopiero gdy odejdzie [...] na kandydata do tekstu dnia, autor: aforystokrata