Wczorajszy dzień ... zakłada [...] – nuntius

W tym miejscu znajdziesz opinie do tekstu, którego autorem jest nuntius — zgromadziliśmy 2 opinie.

Następny tekstPoprzedni tekst

nuntius

 

WSPOMNIENIA INACZEJ

Wczo­raj­szy dzień ...
zakłada na dziś swo­je okulary.
Na jut­ro ma on -
Różową lornetkę,
I życie zak­wi­ta cu­dow­nym kwiatem.

Widzi się ser­cem, a to głośny dzwon.
Wte­dy zla­tują się we­sel­ne pta­ki
i zrzu­cają pre­zen­ty.
Nieje­den guz ma swój szczęśli­wy rodowód.

Wte­dy kwiaty ruszają w ko­rowód.
Na swoją pa­letę wyłapu­je je malarz,
Co tęczę dzieli na tor­to­we por­cje -
I kucharz położył już je na talerze,

Sto jeży przy­niosło we­sel­ne­go ar­bu­za.
Niech słod­kiego so­ku nie zab­raknie - 
Młodej parze ...
Do no­wego ro­ku! – krzyknęłli.

Gdy życie zak­wi­ta -
Dwo­ma cu­dow­ny­mi kwiata­mi,
To nas­ta­je uczta nad uczta­mi.
Wszys­tkie kwiaty świętują,
kiedy dwie róże są szczęśli­we.

Gdy mi­jają ra­dos­ne la­ta,
kwiaty zos­tają wspom­nieniem.
We­sel­ne pta­ki od­la­tują już
za in­nym we­sel­nym or­sza­kiem.

Gdy życie zak­wi­ta smut­kiem,
a dzień pogrąży się w cieniu
i ser­ce zos­ta­wi w rozterce,
to nie za­pom­nij,
że jest jeszcze życzli­wy ktoś.

Jest to ktoś,
kto tak jak ty - 
wie­rzy w miłość.
Ten ktoś do tej po­ry - być może ...
W sza­fie trzy­ma tęczo­we ko­lory.

Bi­je w nim szcze­re ser­ce,
co tętni przy­jaźnie
i piękna mu­zyka raźno w nim gra.
Przy­jaz­ne ser­ce tak ma.

Głośno pu­ka,
żebyś długo nie szu­kał.
Życie wielu przy­jaciół da­je,
z który­mi się nie na­jesz.

Będziesz głod­ny człowieka
i od ludzi pa­nicznie uciekał.
Dob­rze, dobrze,
jak wśród ludzi obudzi się życzliwego;
te­go wśród tłumu samotnego.

~~ Wier­sz ten pi­sałam 17 lat te­mu; w ok­re­sie wdo­wieństwa ~~ 

wiersz • 17 grudnia 2011, 00:12

0 zeszytów Dodaj opinię Zeszyt

Seneka 18

 

...w sza­fie trzy­ma tęczo­we ko­lory...właśnie...każdy chy­ba ma ta­kie swo­je skry­te,piękne ko­lory w szafie...
Pięknie napisałaś... 

Gerard, 17 grudnia 2011, 10:17

Bogdan G

 

Dużo dzieje się w tym ory­ginal­nym wier­szu, na­cecho­wanym ba­jeczny­mi porówna­niami i życiowy­mi praw­da­mi. Po uśmie­chu po­zos­tała mi zaduma... 

Bogdan, 17 grudnia 2011, 00:49