Świsnął wiatr, Mknąc polem [...] – nuntius

W tym miejscu znajdziesz opinie do tekstu, którego autorem jest nuntius — zgromadziliśmy 0 opinii.

nuntius

PRZYPOMNIENIE ...

Świsnął wiatr,
Mknąc polem mej duszy
I potęguje żal –
Nad ziemskim widzeniem.
Owiał myśli niebieskim marzeniem
I wyrwał z zadumy –
Zamącił spokój ciszy.

Ucichł już może szał –
Dziwnej katuszy.
Tak ! Chcę się przysłuchać,
A spokój minie zbawienny.
Myśli me łączą się z miłym przypomnieniem.
Krzyczy i woła !
Lecz nikt Ją nie słyszy.
Niektórzy nie chcą – widocznie ...

Świat tylko potężnych chwali,
A nim rządzący –
Hołdują zamożnych.
Biedny człek mówi sercem
I na nie się żali.
Zatem różny jest świat
I należy do różnych.

„Różni” – też mają serca,
Rozum i oczy też mają.
Wiedzą Ci biedni –
Chociaż inaczej uczciwi,
Bo oni zaszywają się w mroki
I głupich udają.
To oni ten świat złych
Szybko odgadną.

89–te światło życia zgasło –
Wieczór mgłą osnuty.
Rzęsista rosa, której łzy –
Do pereł podobny.
Mienią się do księżyca,
Jak korale nadobne.
Z krwawych rubinem,
A diamentowych kule.

Szumnie liście opadły –
Bledną już diamenty.
Dziś pożółkłe, a wcześniej –
Kolorowe, takie ozdobne.

Zieleniące się listki,
A takie były lekkie, łagodne.
Dziś ich żywot przepadnie,
A jutro będzie zdeptany.

Gdzie ich oryginał ?
Gdzie ich wesołość się podziała ?
Złota pani –
Jesień Życia wzięła !
Przypomnieniem nam grozi – bez mała,
Więc strzeżmy wszystkiego,
By młodość nie minęła !
wiersz • 4 lutego 2012, 00:08
0 zeszytów Dodaj opinię Zeszyt