Słońce krzyczy do nas [...] – nuntius

W tym miejscu znajdziesz opinie do tekstu, którego autorem jest nuntius — zgromadziliśmy 1 opinia.

Następny tekstPoprzedni tekst

nuntius

 

OGRODY MYŚLI

Słońce krzyczy do nas promieniami,
a ser­ce kocha bez wielu zbędnych słów.
Gwiaz­dy szep­czą nam cud­ny­mi sna­mi,
byśmy pod­nieśli się ze smutków znów!

In­nym światem jest to, co już było;
zaklęte w blas­ku światła księżyca.
Jeszcze in­nym jest to, co mówiła
swoim pis­klętom w gnieździe orlica.

Wszys­tko jest pięknem, echem z daleka;
ro­man­tyką i poezją życia.
Orlątko pięknej baj­ki wciąż czeka,
a mo­tyl na kwiat pat­rzy w zachwycie.

Słońce już daw­no ludzi urzekło,
bo zaw­sze świeciło i dla każdego.
Pro­mienie tulą ser­decznym ciepłem,
roz­puszczając lód ser­ca zimnego.

Pro­mienie zaw­sze są ta­kie same,
po­tem nad­chodzi ta ba­jeczna noc.
Kiedy szep­cze myśl rymowana,
dusza za­mienia ją w ma­giczną moc.

Ze wszys­tkich myśli dusza wybiera,
uwal­nia tyl­ko ta­kie radosne.
Smut­ne do sza­fy pa­mięci zbiera – 
do pra­nia da­je myśli zazdrosne.

Kiedy nos­talgia żyje obrazem,
a tęskno­ta upi­je się łzami;
wte­dy wędru­je dusza Pegazem
do tyłu kręci czas wskazówkami.

Tak, jak żar, ból i ogień na drze­wie – 
tak cza­sem krzyczą ludzkie marzenia.
Wielu z nas te­go w ogóle nie wie,
czy le­piej no­sić ser­ce z kamienia?

Czy można kłamać swo­je cierpienia?
Czy rzu­cić wszys­tkie bóle w niepa­mięć?
Dusza poz­wa­la po­piół zamieniać
w praw­dzi­wy kryształ, przeczys­ty diament!

Można szlochać, mieć ser­ce i kochać,
i siebie nie kłamać tyl­ko kwiatami.
Można le­gen­dy duszy posłuchać
i tak po­cie­szać siebie słowami.

Dźwięk marzeń głaszcze ser­decznym graniem,
przychodzą wo­nie i dźwięki w gości.
Koją głębo­kim ser­ca wzdychaniem,
leczą człowieka z beznadziejności.

Przybądź nadziejo – ty optymistko,
co wszys­tko w bar­wne ubierasz kwiaty;
co z je­sien­ne­go cza­rujesz listka
i ślesz marze­nia do ciem­nych światów!

Życie jest pełne na­sion goryczy
i sza­rej, smut­nej rzeczywistości.
Los mie­sza go­rycz wraz ze słodyczą;
wciąż da­je smut­ki do słów radości.

Ludzie cier­pią, a gwiaz­dy mrugają
pod Niebem lęków i niepewności.
Do­tyka sto­pa skał obolałych,
w pro­mieniach słońca, lecz i w ciemności.

Pof­runąć chciałby człowiek obłokiem,
tam po­nad wszys­tkie „skal­ne cierpienia”.
Tam zwykłe szczęście mie­szka wysoko,
nad zasłuchaną w marze­nia Ziemią.

wiersz • 15 grudnia 2011, 00:40

0 zeszytów Dodaj opinię Zeszyt

Bogdan G

 

Ten wier­sz uka­zuje, jak bar­dzo ma­giczny jest świat, mi­mo swo­jej real­ności. Dzięki! 

Bogdan, 15 grudnia 2011, 10:26