O DNIACH, KTÓRE NIE [...] – nuntius

W tym miejscu znajdziesz opinie do tekstu, którego autorem jest nuntius — zgromadziliśmy 1 opinia.

Następny tekstPoprzedni tekst

nuntius

 

WIECZOROWA PIOSENKA

O DNIACH, KTÓRE NIE WRÓCĄ
Je­den po dru­gim w szeregu
Ciągną się młode dni życia
Nikt nie pow­strzy­ma ich biegu
I nikt nie przer­wie ich bycia.

Ta na­gość, sza­rość, za­wiłość – 
To­warzyszą smut­kom serdecznym
A tam, gdzie jeszcze trwa miłość
Będzie dla nas trwa­niem wiecznym.

Tam­te dni już nie powrócą
Miłość za­ciera się życiem
Wiatr wszędzie porozrzucał
Płat­ki różowe­go kwiecia.

Te­raźniej­szym – biel daleka
Chłodem bi­je, ziębi, mrozi
Tam powrócisz, gdzie ktoś czeka
Jak słowa, których jeszcze chcesz.

O dniach, które nie powrócą
Jak wier­sze, co już spłonęły
Co żar w ser­cu rozniecił
Roz­wiał mar­twe popioły.

Jak ogień faj­ki do­gasa – 
Dym w po­wiet­rzu się rozmarzył
Nie ma już ba­jek o Krakusach
Ktoś pro­sić o nie się odważył.

Raz pędzi kłusem szalonym
A po­tem ga­lopem ostrym
Pędzi na oślep wie­rzcho­wiec
Po resztę słów niespalonych.

Nie mar­twi się o nie wcale
Choć ser­ce tłam­si swe żale
Ja swoich marzeń nie spalę
Jak te baj­ki – nieog­rza­ny piec.

Dużo ba­jek legło w popiele
Twórczości mo­jej wspomnianej
Aż żal zos­ta­wiłam w Kościele
Modląc się do Mat­ki kochanej.

Smu­tek sko­jarzył z tym tchnieniem
A roz­marzo­ne ser­ce zgniótł
Słyszałam po­tem wspomnienie
Że mój cel do przo­du się wlókł.

Mnie życie nie głas­kało po głowie
A ser­ce zaw­sze mi dyk­to­wało
Czułe słowa wspom­nień i zdrowie
W cier­pieniu, które­go nie chciało.

Gdy miałam te młode la­ta – 
Byłam w czwar­tokla­sis­tki wieku
Czas często mi fig­le płatał
Przy­pomi­nał mi o człowieku.

O człowieku i o Wenie
O ser­cu, które mi dyktuje
Tak rodzi się We­ny tchnienie

I to, co człowieko­wi pasuje.
Ser­ce na­kazy­wało mi tworzyć,
A We­na zaw­sze ze mną być chciała
Co­raz więcej zaczęło się mnożyć
Dziś mo­ja szuf­landia nie jest mała.

PS. } Wier­sz na­pisałam w ko­lejną rocznicę tra­gicznych przeżyć, których nie da się - ot tak rzu­cić w niepa­mięć. Zaw­sze pow­ra­cają bu­meran­giem do wspom­nień o tym, co minęło ...

wiersz • 13 grudnia 2011, 01:22

0 zeszytów Dodaj opinię Zeszyt

Bogdan G

 

Dni, które nie wrócą, kształtują na­dal człowieka, ale swiado­mość te­go spra­wia, że żal i tęskno­ta wier­sze piszą. 

Bogdan, 13 grudnia 2011, 23:39