Krzykiem wrócił ból i [...] – nuntius

W tym miejscu znajdziesz opinie do tekstu, którego autorem jest nuntius — zgromadziliśmy 2 opinie.

Następny tekstPoprzedni tekst

nuntius

 

PRZEBUDZENIE ZE SNU

Krzy­kiem wrócił ból i znów zaszedł dzień,
gdy cicha roz­pacz łykała leki.
Przyszła ciem­na noc i ten czar­ny sen,
który wszys­tko na czar­no oblepił.

Na pa­rape­cie usiadły gołębie
i po­pat­rzyły w głąb czar­ne­go snu.
Po­tem kreśliły ser­ce na niebie,
aby to życie powróciło znów.

W og­rodzie rosły pyszne poziomki
i kwiatów przeróżnych wiele pachniało.
Kwiatom jak zaw­sze służyło słonko
i obłoki, co ziemię podlały.

Ta czar­na chmu­ra oz­nacza życie,
choć chłoszcze wicher i grad katuje.
Po­tem tęcza oczy zachwy­ca,
Gdy wodę czar­na ziemia przyjmuje.

Czar­ny sen bar­dzo ludzi utrudził,
lecz nie po­radzi wszys­tkim żywiołom.
Krzy­ki i śpiewy, jak gro­my budzą;
znaczy to: budzić życie na nowo.

Odej­dzie ból, gdy no­wy wsta­nie dzień;
gdy ra­dość życia zastąpi leki.
Odej­dzie noc gdzieś, a z nim czar­ny sen
i wszys­tko czar­ne się poodlepia.

Znów siądą gołębie na pa­rape­cie,
po­pat­rzą w blask snu dnia następne­go.
Po­tem za­tańczą Wal­ca w balecie
W tańcu ra­dości z życia nowego

Zbudź się Ag­nie­szko! Żyj dla radości!
Otwórz oczy i zbudź się do życia!
Wra­caj do zdro­wia i wal­cz z ciemnością!
Bo dużo marzeń masz do zdobycia!

Czar­ny sen ludzi bar­dzo utrudził,
a gołębiom zab­rał wszys­tką nadzieję.
Nie chciał Ag­nie­szki ten sen obudzić
i te­raz Ag­nie­szka w Niebie się śmieje!

~~ PS. Ten wier­sz na­pisałam po os­tatniej roz­mo­wie te­lefo­nicznej z przy­jaciółką, chorą na ra­ka. W 2007 ro­ku, Jej rodzi­na po­wiado­miła mnie o przyk­rym fak­cie, który przed­sta­wiam w dwóch os­tatnich wzrot­kach.~~

wiersz • 16 grudnia 2011, 00:12

0 zeszytów Dodaj opinię Zeszyt

motylek96

 

Os­tatnio mało tu ta­kich wierszy.
Ten nie jest zły, aczkol­wiek moim zda­niem nieco przegadany.
Można byłoby zro­bić z niego przy­naj­mniej dwa piękne liryki

Poz­dra­wiam serdecznie:) 

Ewa, 17 grudnia 2011, 10:02

Bogdan G

 

W wier­szu ro­zumię noc, ja­ko tchnienie śmier­ci, al­bo prze­bywa­nie w cieniu Ta­nato­sa. Wi­dać, że wier­sz pow­stał w dwóch ok­re­sach - nadziei i po odejściu przyjaciółki... 

Bogdan, 16 grudnia 2011, 01:38