I trzeba być [...]

Świetna myśl... chyba należe do mniejszej grupy osób która posiado owego przyjaciela i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa ;-D

Heh może to troche samolubne, ale poczułem się lepiej czytając to. Otóż pare swoich popoludni poświęcam na nieuleczalm\nie chorych i sparaliżowanych w domu opieki społecznej. Dzikuje za te słowa, i z drugiej strony, błagam poświęćcie choć jedno popołudnie w tygodniu dla tych ludzi, może to nie wiele dla nas, ale dla nich aż nad to.

Ja zawsze bym znalazła chociaż troche czasu jeśli ktoś z moich przyjaciół potrzebował by z nim posiedziec, ale smutna prawda jest taka że wątpie w to czy każdy z nich zrobiłby to samo dla mnie..

Niewiele osób tak potrafi...

Pozdrawiam.

eh, a ja sądzę, że byłbym idealnym przyjacielem, z chęcią bym poświęcił swój czas, by z kimś posiedzieć, ale niestety, rzadko ktoś chce siedzieć ze mną.

Wiecie co... Mieszkam w obcym mieście od roku i daję sobie radę w samotności tylko dlatego, że nauczyłam się przyjaźni na odległość. Moje dwie najlepsze przyjaciółki mieszkają w innych miastach i widujemy się tylko od czasu do czasu najczęściej podczas psich wystaw. IOgólnie nasz kontakt polega na rozmowach telefonicznych i internecie. Dlatego nie mogę żądać od nich, by były przy mnie osobiście kiedy świat mi się wali i płaczę w kącie kuchni. Ale są gotowe zadzwonić zawsze i porozmawiać.

Może to faktycznie nie jest przyjaciel...a może po prostu ta sprawa wymaga czasu,ale musicie z tym coś zrobić.Chodźby powiedzieć "Jesteś moim przyjacielem bądź przy mnie jak jest mi źle" a może poźniej sam zrozumie jak ma postąpić.

Jedna w Anglii, druga w Holandii a trzecia stwierdziła, że nic nie jest stałe i nie ma czasu na zabawę w przyjaźń... I tak właśnie zostałam sama...

A mnie dane jest takich mieć. I są od lat, właśnie wetdy, gdy ich potrzebuję. Codziennie dziękuję za nich opatrzności.

Mój przyjaciel taki był,niestety ...umarł.teraz ja siedzę przy Jego grobie i mam zawsze dla Niego czas...Kocham Cie Pawełku...tęsknie